Twee keer een bijzondere kinderkerk

In de kinderkerk is oktober een bijzondere maand. Twee zondagen achter elkaar was het kinderkerkprogramma anders dan anders. Op 2 oktober was er een extra lange kinderkerk, en op 9 oktober stond de zorg voor Gods schepping, de wereld waarin wij leven, centraal. Een korte terugblik.

Knutseldienst op 2 oktober

Voor het eerst uitgeprobeerd met het bezoek aan de Ark (die in Haarlem afgemeerd lag) en nu gecontinueerd met een dienst in ons eigen jeugdlokaal. We hadden er een datum voor geprikt waarop ook de gemeentevergadering gepland stond (2 oktober), zodat we lekker lang de tijd hadden. We willen ten minste drie van deze bijzondere kinderdiensten houden per jaar (naast de Agapèviering, het Kerstfeest, Palmpasen en de Slotdienst voor de zomer). In die speciale diensten gaan we óf creatief aan de slag met iets wat meer tijd nodig heeft dan we normaal gesproken in de kinderkerk hebben, óf we gaan op pad (zoals met de Ark).

Op 2 oktober hebben we ons creatief uitgeleefd met bijenwas. Als je dat wat warm maakt met je handen kun je er heel leuk mee boetseren. We zijn heel druk geweest om in het herfstthema allerlei dingen te maken. Daarnaast waren een paar mensen bezig met het versieren van de schoenendozen, want die moeten over een maand ook alweer gevuld en versierd klaar staan om naar kindjes in oorlogsgebieden te gaan. Toen we waren uitgeboetseerd lokte het lekkere weer ons naar buiten. Terwijl twee mensen gingen opruimen en de pannenkoeken warm maken, gingen de kinderen onder begeleiding naar het Kenaupark om daar kastanjes te zoeken.

Die hebben ze gevonden, maar ook een zielig egeltje. In een schoenendoos, die snel was opgehaald door Robbert is het beestje meegenomen naar de kerk. Daar heeft Klaas de dierenambulance gebeld die een adres gaf van de egelopvang. Robbert en Marinke hebben het daar naar toe gebracht. De mevrouw dacht dat het tegen de boom gelopen was en een hersenschudding had. Ze zou hem goed verzorgen.

Ondertussen zijn wij aan het eind van de gemeentevergadering nog even aan alle mensen gaan vertellen wat we zoal gedaan hadden en hoe mooi de geboetseerde herfstfiguren ook waren, het egeltje was duidelijk belangrijker. Dat moest toch zeker verteld worden!

Op 9 oktober was er een gastpredikant in onze kerk. Elsa Aarsen uit Amsterdam had niet alleen een leuk kinderverhaal meegenomen, maar ook een werkje. We moesten een zonnebloem maken die met een klein zonnepaneeltje, gekoppeld aan een motortje, rond kon draaien onder invloed van (zon)licht.

Haar verhaal ging over een meisje dat voor het eerst in de bergen loopt en ontdekt dat als ze iets hard zegt het als een echo terug komt. Haar moeder laat horen dat ook leuke woorden terug komen. Ze vertelt Marieke dat zoiets ook voor het contact met andere mensen geldt. Als je boos tegen mensen doet, dan doen ze meestal ook boos terug tegen jou, maar ben je aardig dan krijg je ook aardige reacties terug.

Dat was natuurlijk een leuk verhaal, maar hoe moest ik dat , als kinderkerkleiding, nou terugkoppelen naar het werkje met de zonnebloem? Natuurlijk werd er snel wat bedacht! De zonnebloem werkt alleen als er licht op valt (aardige en leuke dingen) en niet als het donker is (slechte nare dingen) en ook het lied aan het einde van de dienst (toen we trots onze zonnebloemen kwamen showen) ging over het licht dat God ons gegeven heeft en dat wij soms een beetje vergeten. We ploeteren dan maar door in het donker, maar in de kerk ontdekken we weer dat licht ook zichtbaarheid en liefde en aandacht betekent.

En toen waren we meteen bij de duurzaamheid. Deze zonnebloem is ons namelijk door Amsterdam aangeboden omdat zij daar druk aan het nadenken zijn over een duurzame kerk. Dan denk je aan zo weinig mogelijk verspilling (zonne-energie, recycling, enzovoorts), maar ook aan investeren in de mensen, de gemeente. Als wij als kerk mensen vriendelijk en aardig tegemoet treden en als mensen in onze kerk iets kunnen vinden van het licht van God, dat ze elders niet zo makkelijk terug zien, dan kunnen we duurzaam kerk zijn, want dan blijven de mensen naar onze kerk komen en hebben we bestaansrecht.

Laat een reactie achter