Keniareis 16/10

Vrijdag 16 oktober. Verrassing, de internetverbinding werkte en de eerste rondzendmail kon verstuurd worden. We zouden vroeg opgehaald worden voor een vol programma en pyjamaatjes mee want we zouden de nacht bovendien in een ander hotel doorbrengen. Eerst even de stad in om wat postzegels, kaarten en geld te halen. Dat had wel wat voeten in de aarde want, postkaarten? We hebben wat gevonden en verstuurd.

Op weg naar Kakamega Forest, een natuurgebied waar we uitleg kregen over hoe Kenia probeert toch een aantal gebieden met bijzondere bomen intact te houden. We waren daar op het moment dat de school uitging voor de middagpauze. Er kwam een busje – zo’n zelfde als waar wij in redenen – waar heel gedisciplineerd 35 kinderen en 5 leraren instapten. Ongelooflijk.

Van het Forest naar een school in Soy. De ADC heeft daar kortgeleden een school gesticht. Weer een gebouw met lemen muren en wat gaten om licht door te laten en scheidingswanden voor de verschillende lokalen. De vloer was gewoon grond als buiten, verder zakken om op te zitten. Ruim 800 kinderen zaten op de school waarvan 150 weeskinderen. Kinderen die rondzwierven sinds de onlusten van twee jaar geleden zijn door de ADC opgevangen en bij pleegouders ondergebracht.

De ADC is geen voorstander van weeshuizen, omdat die organisaties duur zijn. Er is nu voor de allerarmste ouders hulp in de vorm van ondersteuning door de overheid. Dat is ongeveer 15 euro per maand voor voedsel kleding en schoolgeld. De toiletten bij de school waren net zoals overal in de dorpen een hokje met een gat naar een beerput. Nu was de school zo snel gegroeid en de capaciteit van de toiletgroep was naar de overheidsnorm niet voldoende, dan is het wel frappant dat een overheidsdienaar direct een brief schrijft dat de toiletten onvoldoende zijn en dat mits volgende maand niet verholpen, de school onmiddellijk moet sluiten. Waar dan die kinderen naar toe moeten vraagt de overheid zich niet af, maar zo werkt het kennelijk in Kenia.

Na de alweer hartelijke ontvangst en rondleiding hebben we wat goederen gekocht van de ouders waarvan de opbrengst ten goede komt aan de school. Van Soy op weg naar Kitala. Ook een ADC school en kerk midden in de bush. Onverharde wegen vol met kuilen en pikke donker. Het is een wonder dat men de weg weet. De kerk was nog in aanbouw zoals eigenlijk overal en had voor de helft een dak. Elektriciteit was er niet. Een petroleumvergasser werd als verlichting gebruikt. De felle pit werd voor ons neer gezet waardoor je de mensen tegenover je niet zag. Ontvangst, een korte dienst, toespraken van hen en van ons, zingen met ritme en een soort zelfgemaakte harp. Heel ontroerend hoe dat ging. Op een gegeven moment moesten we naar een ruimte naast de kerk. De lamp werd meegenomen, en we kregen een maaltijd. Om 22.30 uur zijn we naar een hotel in Kitala gegaan.

Alle dagen:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies Info »

Europese wetgeving verlangt dat de volgende informatie aan u kenbaar wordt gemaakt:

Deze website maakt standaard gebruik van cookies om zo optimaal mogelijk te functioneren. Door op 'Accepteer' te klikken of deze site verder te bekijken stemt u daarmee in. Stemt u niet in, verander dan de cookie-instellingen van uw browser.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Sluit (close)