«
»

Keniareis 15/10

Geplaatst op 27-12-2009 door Casper van Boltaringen

Donderdag 15 oktober. 08.30 uur. Op weg naar een basisschool in Kima. Dat is ongeveer 25 km van Kisumu. De wegen zijn in West-Kenia zeer slecht; we deden er daarom ruim een uur over. Als je dan uit de bus komt, ben je gebroken. Het busje met chauffeur, dat we zelf hadden gehuurd via de ADC, was soms aardig vol doordat het aantal gasten werd uitgebreid tot 14 personen. In Nederland mogen in zo’n busje naast de chauffeur maar 8 personen mee.

Het hoofd van de school, mevrouw Beatrice, ging met pensioen. De school was met ondersteuning van de ADC opgebouwd en uitgegroeid tot een flinke school van 500 kinderen. De school is een lemen gebouw, bestaande uit een aantal klaslokalen. De lokalen hebben geen ramen, alleen wat gaten om het daglicht door te laten. Een klas telt zo’n 60 tot 70 kinderen. Die zaten op de grond of op zakken en hier en daar was een soort van schoolbankje. Wij kregen ereplaatsen en het hele team en alle kinderen waren aanwezig. Er werd een dienst gehouden met veel muziek en zang. D.w.z. diverse drums die de zang ondersteunden.

Na de dienst en de diverse redevoeringen waar wij ons zelf ook allemaal voorstelden, legden we uit waarom wij in Kenia waren en dat wij als gezamenlijke kerken van Haarlem de ADC hadden uitgekozen om te ondersteunen vanwege hun maatschappelijke en sociale betrokkenheid.

Men wilde graag horen wat wij van Kenia dachten. Dat was weleens moeilijk omdat je dan vanuit je eigen achtergrond geneigd bent te vergelijken met de problemen die wij thuis hebben. Zoals de ‘Balkenende norm’, de ‘AOW problemen’ enz. Nee dan hun problemen: hoe kom ik aan voedsel morgen. Dat is hun dagelijks gevecht, speciaal voor de vrouwen. De kinderen moeten als ze naar school gaan een uniform aan. Dat lukt meestal wel, al is het soms tot op de draad versleten met gaten, maar wel schoon en gestreken. Veel kinderen hebben geen schoenen. Gezien de situatie accepteert men dat. Ze zullen best eens klagen, maar uiten op zo’n dag als deze, een afscheidsfeest, toch echt vrolijkheid.

De scheidende directrice werd overladen met cadeaus door ouders en collega’s, deze werden al zingend en dansend gegeven en ontvangen. Verder werden er door kinderen sketches opgevoerd. Het was al donker toen we terug naar ons hotel reden. We hebben ’s avonds met ons vieren gedineerd in een restaurant van een resort een eindje van ons hotel vandaan. Dat was lekker.

Alle dagen:

Laat een reactie achter