Als reactie op de Gouden Webfish kwam onlangs een felicitatie binnen van de webmaster van een andere gemeente, die enthousiast mailde dat in zijn gemeente ‘ook geen plaatjes van kerkgebouwen op de homepage’ staan. Dat sloeg op de volgende passage uit het juryrapport: ‘In tegenstelling tot veel websites van plaatselijke gemeenten zien we hier feestelijke foto’s. Er zijn zowaar mensen in beeld!’ In alle reacties (dank daarvoor) die we de afgelopen weken mochten ontvangen is dat het punt dat het vaakst wordt genoemd.

Waarom zijn er dan zo veel kerken waar je diep in de website moet graven voor een ‘menselijk gezicht’? Een korte rondvraag leert dat er verschillende redenen voor kunnen zijn:

• Geen fotomateriaal beschikbaar. Dat is natuurlijk eenvoudig te verhelpen.
• Ongemak met het fotograferen van anderen. Kan een horde zijn om het vorige punt op te lossen. Maar er zijn altijd wel mensen die geen enkele schroom hebben.
• Privacykwesties. Het is altijd raadzaam om mensen die niet op een foto op internet willen staan, serieus te nemen. Foto en video zijn hele zichtbare media als het om privacy gaat. Zo zijn er kerkelijke gemeenten die om privacyredenen al hun foto’s afschermen van het openbare deel van de website, maar wel (!) het kerkblad met alle persoonlijke mededelingen (overlijdens, zieke gemeenteleden, verhuizingen) als download aanbieden. Het helpt om foto’s te nemen waar veel mensen op te zien zijn. Dan staan individuen minder centraal.
• Niet aan gedacht. Dat kan op twee manieren. Ofwel er is helemaal niet aan gedacht om foto’s van mensen te plaatsen. Ofwel er is niet aan gedacht om foto’s van mensen op te nemen in de basisopmaak van de website. Er zijn bijvoorbeeld wel allerlei digitale fotoalbums van vieringen en gemeenteuitjes, maar in de standaardopmaak van de website zijn alleen gebouwen en voorwerpen te zien.

Het laatste punt verraadt dat er een (vastgeroest, onbewust) beeld in de weg zit van wie of wat de kerk is en waaraan de kerk te herkennen is. Lees: een gebouw of een fysieke plek van samenkomst. Maar de Bijbel vertelt dat God zijn kerk bouwt met levende stenen en met Jezus Christus als levende hoeksteen (1 Petrus 4-5). Met mensen en niet met dode materie. De kerk is eerst en vooral een geloofsgemeenschap van mensen met een verhaal én met een persoon.

Het plaatsen van foto’s van mensen als welkomstbeeld op deze website is een zichtbare poging om de kerk als gemeenschap van mensen meer op de voorgrond te zetten. Maar, hoe zichtbaar ook, het is nadrukkelijk slechts een eerste stap. Hoe de kerk als gemeenschap van mensen aanwezig kan zijn op internet en van het internet gebruik kan maken is en blijft een zoektocht. Op deze website kunnen gemeenteleden bijvoorbeeld allemaal ‘meebloggen’ en kan iedereen reageren op wat er geplaatst wordt. Maar ontmoet de bezoeker op deze website daarmee ook echt een gemeenschap? De website zou echter nog veel sterker het karakter van een ‘communityplatform’ kunnen krijgen, met bijvoorbeeld persoonlijke profielen. Drie pijlers zijn er om als kerk op internet mee aan de slag te gaan, maar kerken blijven (te) vaak bij de eerste blijven hangen: Zenden, Verbinden en Converseren. Een aantal gedachten daarover verschijnen in mei hieronder (pdf verschijnt half mei 2010). Voel je vrij om mee te denken en mee te praten!

• Kerk en internet
  
• Stap 1: Wie – en niet wat – is de kerk op internet?
• Stap 2: Zenden: jezelf presenteren op internet
• Stap 3: Verbinden: zichtbare connecties met anderen
• Stap 4: Converseren: moeilijk woord voor meekletsen
• Tips en links voor webmasters
  

RSS-Feed om op de hoogte te blijven.