Keniareis 16/10

Vrijdag 16 oktober. Verrassing, de internetverbinding werkte en de eerste rondzendmail kon verstuurd worden. We zouden vroeg opgehaald worden voor een vol programma en pyjamaatjes mee want we zouden de nacht bovendien in een ander hotel doorbrengen. Eerst even de stad in om wat postzegels, kaarten en geld te halen. Dat had wel wat voeten in de aarde want, postkaarten? We hebben wat gevonden en verstuurd.

Op weg naar Kakamega Forest, een natuurgebied waar we uitleg kregen over hoe Kenia probeert toch een aantal gebieden met bijzondere bomen intact te houden. We waren daar op het moment dat de school uitging voor de middagpauze. Er kwam een busje – zo’n zelfde als waar wij in redenen – waar heel gedisciplineerd 35 kinderen en 5 leraren instapten. Ongelooflijk.

Van het Forest naar een school in Soy. De ADC heeft daar kortgeleden een school gesticht. Weer een gebouw met lemen muren en wat gaten om licht door te laten en scheidingswanden voor de verschillende lokalen. De vloer was gewoon grond als buiten, verder zakken om op te zitten. Ruim 800 kinderen zaten op de school waarvan 150 weeskinderen. Kinderen die rondzwierven sinds de onlusten van twee jaar geleden zijn door de ADC opgevangen en bij pleegouders ondergebracht.

De ADC is geen voorstander van weeshuizen, omdat die organisaties duur zijn. Er is nu voor de allerarmste ouders hulp in de vorm van ondersteuning door de overheid. Dat is ongeveer 15 euro per maand voor voedsel kleding en schoolgeld. De toiletten bij de school waren net zoals overal in de dorpen een hokje met een gat naar een beerput. Nu was de school zo snel gegroeid en de capaciteit van de toiletgroep was naar de overheidsnorm niet voldoende, dan is het wel frappant dat een overheidsdienaar direct een brief schrijft dat de toiletten onvoldoende zijn en dat mits volgende maand niet verholpen, de school onmiddellijk moet sluiten. Waar dan die kinderen naar toe moeten vraagt de overheid zich niet af, maar zo werkt het kennelijk in Kenia.

Na de alweer hartelijke ontvangst en rondleiding hebben we wat goederen gekocht van de ouders waarvan de opbrengst ten goede komt aan de school. Van Soy op weg naar Kitala. Ook een ADC school en kerk midden in de bush. Onverharde wegen vol met kuilen en pikke donker. Het is een wonder dat men de weg weet. De kerk was nog in aanbouw zoals eigenlijk overal en had voor de helft een dak. Elektriciteit was er niet. Een petroleumvergasser werd als verlichting gebruikt. De felle pit werd voor ons neer gezet waardoor je de mensen tegenover je niet zag. Ontvangst, een korte dienst, toespraken van hen en van ons, zingen met ritme en een soort zelfgemaakte harp. Heel ontroerend hoe dat ging. Op een gegeven moment moesten we naar een ruimte naast de kerk. De lamp werd meegenomen, en we kregen een maaltijd. Om 22.30 uur zijn we naar een hotel in Kitala gegaan.

Alle dagen:

Keniareis 17/10

Zaterdag 17 oktober. 07.15 uur ontbijt en om 08.00 uur vertrokken naar Mount Elgon, de twee na hoogste berg van Kenia. Onderweg eerst een vluchtelingenkamp bezocht waar de ADC steun aan verleent in de vorm van onderwijs. In het begin hadden we geen idee waar we terecht zouden komen. De bus kon niet verder en we moesten verder lopen. Tussen de maïsvelden door naar een gebouwtje en verderop zagen we wat tenten staan.

We maakten kennis met ADC helpers die ons vertelden, dat het geen officieel vluchtelingen kamp was. Dat was volgens de regering niet meer nodig, iedereen kon immers naar huis. De praktijk was anders. De grond of de huizen waar de mensen vandaan kwamen waren in bezit genomen door anderen en van terugkeer is geen sprake. Veelal waren het ook families waar de man van vermoord was tijdens de onlusten. Het terrein waarop dit kamp stond was van een grootgrondbezitter, die aan het procederen was om de mensen van zijn terrein af te krijgen. De tenten waar de mensen in leefden waren vaak kapot geslagen door het leger of de politie die demonstatief aanwezig was. Een eindje verder was een zogenaamd politie opleidingskamp ingericht.

De ADC moet hier voorzichtig manoeuvreren tussen overheid en slachtoffer. Kiezen is voor de ADC in deze situatie geen optie. Op de terugweg zijn we over het kamp gelopen en bij het zien van die erbarmelijke omstandigheden voel je je wel heel klein. De bisschop hield in het schoollokaaltje van de ADC een korte dienst van bemoediging. Dit ging gepaard met veel emotie van de deelnemers. Het was intussen 12.00 uur en besloten Mount Elgon maar met rust te laten.

Er werd op ons gewacht in Dila een klein dorp waar de bisschop twee huwelijken zou inzegenen. John Mahero doet namens de overheid het burgerlijk huwelijk, waarna de kerkelijke plechtigheid plaatsvindt. Wij zaten weer eerste rang. Het eerste echtpaar was een stel van 42 en 38, van het andere paar was de bruid 15 en de bruidegom 42. We hadden er toch wat vraagtekens bij, maar op voorzichtige vragen kwam toch geen antwoord. Dat is de spanning tussen cultuur en de normen van de ADC.

Na de plechtigheid werd de bruidstaart aangesneden en rondgedeeld en onderwijl werd er gedanst op de muziek van orkest en zang. Na gebed en dankbetuigingen kreeg de bisschop een geit cadeau.

Om 17.00 uur op weg naar Kisumu. Dat zal ruim 3 uur hobbelen en bobbelen zijn op onverharde en verharde wegen, veel verschil daartussen is er niet. Tijdens onze reis werd er door de bisschop en John Mahero veel gebeld, ook nu, en we moeten op de terugweg nog even langs een dorp met een ADC kerk. Over een donker pad bereiken we de kerk vol met mensen. We werden met zang en dans begroet.

Wat bleek, wij hadden daar om twee uur moeten zijn. Bij ons zou de boel allang afgeblazen zijn, maar daar denken ze in Kenia heel anders over. De bisschop komt die dag, dat is zeker, alleen de tijd dat weten ze, die kan verschillen en is niet belangrijk. Binnen of buiten het maakt eigenlijk niet uit, de gebruikelijke uitgebreide voorstellingsronde en een speech.

De manier waarop de bisschop de mensen tegemoet treedt, is toch wel verbazend knap. De teksten die hij gebruikt zijn zo indringend. In Nederland zouden we dat niet willen. Niet dat de mensen anders zijn, maar hun leefomgeving die niet echt veilig is en hun leefomstandigheden die verre van optimaal zijn, elke dag bedenken hoe kom ik morgen aan voedsel, dat maakt kennelijk, dat men er hier behoefte aan heeft. Het geeft een weerbaarheid om moed te houden en op een nette manier door te gaan en je niet te laten verleiden tot foute praktijken. Bedenk, wat moet je, als jezelf en je kinderen geen schoenen, warme trui of honger hebt? Afgezien van de teksten, die we niet allemaal kunnen verstaan, straalt hij emotie en liefde uit, dat wordt beantwoord door de leden.

De dienst duurde ongeveer een uur waarna we werden uitgenodigd voor koffie bij de lokale pastor thuis. Een klein half uur later zaten we achter een grote vrolijk gekleurde tafel, helemaal gedekt en vol met etenswaar. Er was op ons gerekend. Na de maaltijd een uitbundig afscheid en terug naar ons hotel in Kisumu. Om 00.00 uur thuis.

Alle dagen:

Keniareis 18/10

Zondag 18 oktober. De dienst in Boyani zou om 09.00 uur beginnen. Onze gastheren waren kennelijk ook moe dus was een uurtje later ook goed. Een kerkdienst duurt hier geen uur maar een dag. Eerst de voorbereiding: iedereen heeft wat te doen, papieren uitwisselen, vergaderen, koken, muziek maken en zingen. Op een gegeven moment startte er een processie met drum en zang over het terrein en iedereen ging naar de kerkzaal. Ongeveer 350 mensen.

John Mahero deed de huishoudelijke mededelingen en het zou een korte dienst worden. Een dienst met zang en een dienst van woord en gebed. Tijdens de dienst mochten we allemaal het woord voeren. Met name voor de vrouwen was het belangrijk dat zij door ons speciaal werden toegesproken. Het is daar nog niet zo’n gemixt gezelschap zoals wij dat kennen.

Tijdens de dienst werd een sketch opgevoerd over ‘family planning’. Dat werd heel beeldend gedaan. Aandacht werd er ook besteed aan de eigen Afrikaanse cultuur in dans en gezang. Al met al een inspirerende gebeurtenis. Voor dat je het wist was het 16.30 uur.

Na de dienst hebben we uitgebreid met iedereen kunnen spreken en waren we als afsluiting in het huis van de bisschop uitgenodigd. Volgens het rooster van die dag stond een bezoek aan het mausoleum van de vorige bisschop gepland. Dat bleek in de tuin van de huidige bisschop te staan.

De maaltijd bij de bisschop bestond uit drie gedeeltes. De eerste ronde is een flesje limonade of water met een bordje kaakjes een banaan en gekookte eieren. De tweede ronde is een stukje kip met jus of soep dit wordt gegeten met rijst en een compacte massa van witte maïs en blokjes rundvlees. De laatste ronde is koffie of thee met een sandwich belegd met boter. Voor de thee of koffie gebruiken ze als basis een beker melk met een theezakje of een zakje Nescafé , allebei uiteraard met veel suiker. Voor ons werd speciaal water heet gemaakt om koffie of thee te maken.

Uiteindelijk om 21.00 uur terug in het hotel. Moe maar voldaan, nog maar even een biertje genomen om de dag door te nemen.

Alle dagen:

Keniareis 19/10

Maandag 19 oktober. Deze dag hebben we een aantal bezoeken afgelegd aan organisaties waarvan de ADC diensten afneemt of mee samenwerkt. Meta had zich voor deze dag verexcuseerd. Eerst naar de Kenya Alliance for Advancement of Children (KAACR) een nationale organisatie die ontstaan is vanuit de Verenigde Naties. Het voornaamste doel is om les te geven en de rechten van het kind te bevorderen, zoals vastgelegd in de Verenigde Naties. Het is strijden tegen mishandeling en besnijdenis van kinderen. Dit gebeurt nog op grote schaal. Het gaat hierbij om kinderen van rond de 10 jaar. Dit doen ze door voorlichting op scholen en programma’s op te zetten om kinderen met elkaar te laten praten over zaken als mishandeling en hun rechten als kind. De ADC tracht deze programma’s onderdeel te laten zijn van hun scholen. Dat is soms moeilijk, want het gaat vaak tegen de plaatselijke cultuur in.

’s Middags een bezoek aan The Federation of Woman Lowers (FIDA Kenya). Hun visie is een samenleving vrij van elke vorm van discriminatie tegen vrouwen. De organisatie bestaat uit advocaten, vrouwen, die gespecialiseerd zijn in zaken waar de vrouw gediscrimineerd of benadeeld wordt. De organisatie is 25 jaar actief in Kenia, het kantoor in Kisumu bestaat 12 jaar. Zij geven rechtshulp en soms gaan zo ook als advocaat op. Wetgeving in Kenia is vaak in het nadeel van de vrouwen. Met name in het eigendom- en erfrecht. De Fida probeert hier verbetering in te brengen. Een van de problemen is dat polygamie is toegestaan weliswaar onder bepaalde restricties, maar het is in strijd met de rechten van de vrouw.

Als men voor de kerk of staat trouwt dan is polygamie niet toegestaan. In veel gemeenschappen wordt hiermee gerommeld. Als de man eerder overlijd dan de vrouw, heeft de vrouw meestal geen enkel recht meer. Het huis en de grond waar ze woont behoort meestal nog tot de familie van de man. Kinderen worden vaak verdeeld onder de familie van de overleden man. Voor de vrouw is er meestal geen andere oplossing dan te vertrekken.

De Fida probeert vrouwen bewust te maken van hun rechten en dat ze een aantal dingen moeten regelen voordat ze trouwen. Een van de belangrijkste zaken is het huis op hun eigen naam laten schrijven. Dan kunnen ze in ieder geval naar een rechter gaan om hun recht te halen. Verder probeert de Fida de bevolking en speciaal de vrouwen, er van te overtuigen dat zij de juiste man of vrouw moeten kiezen als vertegenwoordiger in het parlement. Nu is nog vaak het geval dat een parlementslid, vlak voor de verkiezingen, een ieder 50 cent geeft en daarmee de belofte afdwingt dat ze op hem of haar moeten stemmen. Na de verkiezingen zijn de meeste parlementsleden vaak niet meer te vinden. En die zijn ook niet van plan zich in te zetten voor hun gebied.

Het was een nuttige bijeenkomst al proefden we wel dat een aantal zaken voor de ADC nog een stap te ver is. Het volgende bezoek was aan de ADC kerk in Kisumu. Het is een flink terrein met een gebouw, wij zouden het een schuur noemen, die als kerk dienst doet en door de week als kleuterschool. We werden buiten ontvangen met gezang en trommels en binnen na de voorstellingsronde bracht een jeugd koor nog twee gezangen ten gehore. De kerk in het centrum is niet zo’n grote gemeenschap maar in totaal heeft Kisumu ongeveer 1000 leden. De kleuterschool kan eigenlijk niet goed functioneren ze hebben geen meubels of kastjes.

Van de 40 kinderen zijn er 5 die het van overheidswege verplichte schoolgeld kunnen betalen, de anderen zijn niet in staat te betalen. Het jeugdkoor was niet groot maar zeer enthousiast, zij wilden graag een elektronisch orgeltje hebben dan kon de begeleiding wat beter zijn. Helaas konden we dat niet bieden maar wie weet! Als afsluiting van de dag, hebben we nog koffie gedronken in het huis van de voorganger.

Alle dagen:

Keniareis 20/10

Dinsdag 20 oktober. Vroeg in de bus voor het afscheid van Boyani en bezoek aan de eerste hulp post, de kleuterschool, de theologieschool en de vrouwen- en jeugdafdeling. Eerst bij de bisschop op kantoor, daar doen we verslag van de vorige dag. Er wordt gesproken over samenwerking met andere organisaties, die de ADC kunnen bijstaan bij het opzetten van een klas voor minder valide kinderen.

Na de koffie zijn we naar het kleuterschooltje gegaan waar toch ook weer veel weeskinderen op zaten. Het zijn niet alleen kinderen van ADC leden maar uit de hele omgeving. De scholen zijn allemaal overvol en de ADC zou ook graag een eigen basisschool willen beginnen. Op de vraag, ‘maar hiernaast is toch een basisschool’, kwam het antwoord: ‘maar die is overvol’. Er zitten namelijk 80 leerlingen per klas en niet elke klas heeft een eigen onderwijzer. En het gebouw kon fysiek niet verder uitgebreid worden. De instructieborden aan de wand waren halve maïszakken, door hen zelf beschilderd.

Van de kleuterklas naar de medische hulppost. De hulppost is alle dagen open en behandelt ongeveer 100 patiënten per dag. Het is de enige hulppost in een straal van 5 km. 60 Procent van de bezoekers komt daar vanwege malaria. De rest is te verdelen in cholera, kanker, HIV, en ongelukken. Er is ook een consultatiebureau voor zwangere vrouwen en kleine kinderen. Een bezoek is gratis maar als er bloed onderzocht moet worden of medicijnen worden verstrekt, moet er betaald worden. Het gaat om bedragen van 50 cent tot 2 euro. Voor velen is dat te veel geld. Dat wordt dan bijgeschreven als schuld, met de wetenschap dat het nooit betaald zal worden. Daar maakt men zich dan verder ook niet druk om.

De verdienste van een verpleegster of een laborante in de kliniek is ongeveer 60 euro per maand. Deze bedragen worden ook door leraren verdiend. De inrichting is uiterst sober en alles geeft een versleten indruk.

Na de warme lunch gaan we naar de Bijbelschool. Een cursus die gegeven wordt in een zaaltje op het kantoor. Ongeveer 25 leerlingen zijn de laatste week van maand intern. De cursus duurt een jaar. Aan het eind ontvangen de leerlingen een certificaat als voorganger.

’s Avonds diner bij John Mahero en zijn familie. Een zeer gezellige bijeenkomst waarbij de familie voorgesteld wordt als het ‘team van Mahero’. Bij het afscheid kregen we allemaal een aandenken. Voor de kerk kregen we van de bisschop een beeldje dat onze vriendschap tussen de kerken van Haarlem en de ADC voorstelt. Ook nu vliegt de tijd en om 21.00 uur gaan we huiswaarts, voor onze laatste nacht in Sunset Hotel Kisumu. Sunset hebben helaas niet kunnen zien want we waren alle dagen op stap en kwamen in donker thuis.

Alle dagen:

      Deze website gebruikt cookies Info »

      Europese wetgeving verlangt dat de volgende informatie aan u kenbaar wordt gemaakt:

      Deze website maakt standaard gebruik van cookies om zo optimaal mogelijk te functioneren. Door op 'Accepteer' te klikken of deze site verder te bekijken stemt u daarmee in. Stemt u niet in, verander dan de cookie-instellingen van uw browser.

      The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

      Sluit (close)